Ik ga op reis en ik neem mee…

Ik ga op reis en neem mee: mijn cantushamer, een brandblusapparaat, tandpasta, mayonaise, ketchup, alle NFKindjes, zonnebloempitten, een pony, mijn hond, de Fak, de nieuwste uitgave van Groniek, een iPad, een Historia-pull, een notenkraker, een manuscript van J.S. Bach, Jacky Lafon, de Hermes, een witte jacht met getinte ramen en een helikopterplatform, een vishengel om de stukjes van de Phobos Grunt op te vissen, de voltallige filmografie van Kate Winslet, alle delen van de Winklerprinsencyclopedie, een sherpa om alles te dragen, het Kremlin, een braadworst, een chocotoff, gebakken ajuintjes, de Dijle, een pakje condooms, 20 bakken stella, het Elysée zonder Sarkozy (Carla Bruni mag eventueel wel mee), de uitslag van de Kringenzuip, de Kavkasus, twee gekke reisleiders, een vatje Karmeliet, een camping-klapstoel, een politiepet, een sneetje bruin brood, professor Meijns, een GameBoy met reservebatterijen en Pokémon Red&Gold, een linkkabel voor in het geval van, honderdduizend miljoen miljard euro, Kai Mook, de sympathieke hoofdredacteur van Veto, Colruyt-meisje Linde Smeets, Smeetsjenever, een set metalen petanqueballen, een fak special, een authentieke Gutenberg-drukpers, tien liter fruitsap, prof. Soen, J. Bleyen, het paneel van de rechtvaardige rechters, het ABVV, het ACW, Bassie de clown, prof. Vandorpe, 10 kilo potgrond, een reiskoffer, koningin Fabiola, een kruisboog, een Granny Smith appel, frituurhapjes, de humor van Ben Crabbé, mijn goed humeur, mijn lagere school, de neus van Michael Jackson, de laatste Alfanen, het MSI, een doosje Immodium, de kat Sander Milis, duizend namen, de reclame van spotify, de klok van de perma die steeds op vijf voor twaalf staat, een dvd-box van Baantjer, twee perforators, een factuur van Luminus, de lijkwade van Turijn, een vogelkastje, de Idee, het Oxford english van Jan Becaus, een klavertje vier, een woordenboek Elfs – Nederlands, een spaghetti uit de alma, Kibo, een ambulance, m’n adamskostuum, de KGB, plattegrond van de Maurits Sabbebib, die oude vrouw van de balie aldaar (die Winand “jongske” noemde), een slaaf, The Beatles, Ford Genk, het busje van VTK, de verplichte VTK’er als chauffeur, een bazooka, alle mensen die effectief in het lokaal in het MSI komen studeren, een zandkasteel, das Leben der Anderen, een zelfhulpboek voor lezen, Werner de Walvis met Watervrees, een tupperwarepotje, letterkoekjes, de Wiener Sängerknaben, prins William zonder Kate, Pippa, een fietspomp, Josje van K3, genitale herpes, de Koude Oorlog, Gina van X-session, Patsy Stone, de Blue Eyes White Dragon, de taak van Breed Publiek, Maggie De Block, Darkwing Duck, Herman Van Veen, de derde tepel van Anne Boleyn, het ballet van Samson en Gert, 2girls1cup, een kotszakje, 8 Aldi-winkelkarretjes, de magische tovergieter, Glasnost, het roer van de Concordia, de Bijbel, Kapitein Iglo, de trappen van Odessa, de rolstoel van Stephen Hawking, de valse heup van Zsa Zsa Gabor, een lantaarnpaal, de Savoyaanse troonpretendent, de witte tijgers van Siegfried en Roy, 8,43 Sjekkel, een eenhoorn, een woordenboek Etruskisch – West-Vlaams, het Molotov von Ribbentroppact, het radiogesprek van professor Buyst op Radio 1, Papua Nieuw Guinea, iedereen die de Nederlandstalige facebookpagina van Bronislaw Malinowski leuk vindt, het Basic Schiesser model, een krat Golden Power, de Studentenflik Politie Leuven/Studenteninspecteur Politie Leuven, Liesy, al die hete meisjes in de clip van Michel Telo, de vlag van Babylon, mijn boxershort van Donald Duck, Chuck Norris, die een op de bodem van Mick Jagger zijn wasmand, de zombies van Kenneth Voorter, alle Opper-Sorben, het zwembroekje van de jongen in de jacuzzi daarstraks, alle dvd’s van de Zuid-Koreaanse reeks 인생은 아름다워, een snowboard, heel veel munitie voor een sneeuwballengevecht, de heilige Nicolaas van Myra, Rudolf het Rendier, het ZER, Gasthuisberg, de 24-urenloop, de twee broers uit het eerste seizoen van Peking Express, mijn patrilineage, de Goebbels-kinderen, de siliconen van Lesley-Anne Poppe, Arne Vanhaecke, een giffengoed, het Kroatische referendum voor Europees lidmaatschap, de paashaas, de heldinnen van Utrecht, die sexy praeses van Mecenas, een dendrochronoloog, de UHSK, een hete neger, de patriarch van Antiochië, de cast van Skins, Excalibur, een bierpot van Historia, genoeg Gibbsvrije energie, de waarnemers van de Arabische Liga, Stefaan Nackaerts van de bib, Dan Humphrey, een vibrator, een dikke slaapzak, de vorige Franky, de 18+afdeling van een videotheek, Bent Van Looy, Cédric Suttels, Joren Froyen, kapitein Schettino, Clara Cleymans, Cleopatra, een kingsizebed, Zweinsteinn, hogeschool voor hekserij en hocus pocus, Meryl Streep, een zichzelfaanvullend buffet, de Orka’s uit See World van San Diego en het Historia-praesidium, Barney Stinson, Pingu, Hello Kitty en deze checklist.

Commentaar bij een staking.

Beste nationale staker,

Op maandag 30 januari 2012 gaat u nogmaals uw recht tot staking bovenhalen en besluit u het land plat te leggen. Opnieuw, nogmaals, wederom. Het lijkt alsof de ene staking de andere opvolgt. Nu, deze commentaar zal helemaal niet gaan over het feit dat u staakt, dat is immers uw goed en verworven recht. U zal wel een reden hebben. Al weet ik ze niet. Opnieuw, nogmaals, wederom. U zal zelf ook wel doorhebben dat niet het hele land met u mee zal staken. Opnieuw, nogmaals, wederom. Mij lijkt het alsof u het stakingsrecht aan het uithollen bent en dat is niet goed. Maar zoals ik al zei zal ik niet meer dan enkele zinnen wijden aan mijn ongenoegen tegenover uw staking.

Wat me wel van het hart moet, is het moment waarop u staakt. Daar ben ik nog minder mee akkoord dan met het feit dat u staakt. Ofwel bent u afgestudeerd voor het invoeren van het semestersysteem. Ofwel zijn uw kinderen nog te jong om al te studeren aan de universiteit of hogeschool. Ofwel zijn uw kinderen al afgestudeerd. Ofwel zijn uw kleinkinderen nog te jong om al te studeren. Wat is het eigenlijk? Hebt u geen tv? Geen radio? Geen internetverbinding? Bent u niet op de hoogte dat toch al enige academiejaren lang studenten niet meer beginnen blokken in april en al hun examens hebben in juni maar dat we nu een januari- en een juniblok hebben? Twee periodes van stress en examens.

Of misschien bent u daar wel van op de hoogte en woont u in een universiteitsstad? Of zitten uw kinderen op kot en hebben zij geen nood aan openbaar vervoer? Of hebben uw kinderen een auto ter beschikking? Wel, beste nationale staker, niet elke student zit op kot, niet elke student woont in een universiteitsstad en niet elke student heeft een auto. Zij die dit niet hebben, zullen moeten rekenen op solidariteit van medestudenten wanneer ze op maandag 30 januari examen hebben. Prijs u gelukkig, die solidariteit is er. Gelukkig zijn wij nog solidair. Uw staking was al wekenlang aangekondigd, dus ze kon gerust een weekje uitgesteld worden tot in de lesvrije week. Een weekje, een wereld van verschil voor ons.

U eigent zich het recht toe om een land plat te leggen in tijden van crisis en u neemt daar dan ook maar meteen het recht tot belemmering van examens erbij? U denkt dat u opkomt voor onze toekomst, voor de belangen van uw collega’s, maar diep van binnen, beste nationale staker, vind ik u een egoïst. Het is maar dat u het weet. U had waarschijnlijk gedacht dat ze dan maar op maandag 30 januari geen examens zouden afnemen. Maar wat u niet weet, is dat er een hele administratieve rompslomp en organisatorisch talent achter zo’n examenregeling schuilt. Neemt u dat maar van mij aan. Bovendien hebben veel studenten een strikte blokplanning waardoor een dag zelfs een wereld van verschil maakt. Achja, u zal gewoon op maandag 30 januari staken, wij zullen wel solidair zijn. En u zal herinnerd worden als de generatie die de burger leert staken, of tenminste, dat denkt u.

Laat me u nog een stakingstip geven: de volgende keer wanneer u wil staken, laat de burger dan gewoon gratis het openbaar vervoer nemen. U helpt er ons mee en u werkt er de persoon die u effectief wil tegenwerken mee tegen. Positief staken, zou ik het noemen. Doe dat eens.

Met vriendelijke groeten,

Een misnoegde student die echter het geluk heeft op kot te zitten.

P.S.: Voor de studenten die wel problemen hebben: https://www.facebook.com/groups/354982964530151/

De autostrade der liefde… (3)

Een goed anderhalf jaar geleden reed ik zonder Fabian verder op de auostrade der liefde. Het was zomervakantie. De banden van de auto waren opgepompt, de oliemeterstand gecontroleerd en een groot (of was het een klein) onderhoud was net achter de rug. Ik reed met mijn wagen naar de keuring, maar geraakte er niet door. Ik miste twee kleine puntjes. Het werd tijd dat daar iets aan gedaan werd. Zodoende schakelde ik de hulp in van Jonas. Hij zorgde er voor dat de foutjes gecorrigeerd werden endat mijn auto net aan de vereisten om door de keuring te geraken voldeed. Jonas bleek een zomerliefde te zijn, als het al een liefde was. Het mondde uit in een mooie vriendschap.

Hetzelfde gebeurde die zomer eigenlijk met Kenneth. We hadden voor de eerste keer afgesproken op Marktrock. Die ene avond was het begin van een tweede zomerliefde. Zomerliefdes eindigen, zo zegt hun naam het zelf al, met de zomer. Sommigen zie je niet meer terug, anderen zoals Jonas sporadisch en nog anderen zoals Kenneth worden echte vrienden waar je altijd en overal kan op rekenen. Ik heb Kenneth nooit meegevraagd om mee te rijden op de autostrade. Het was niet de juiste timing. Maar misschien ooit, staan onze klokken wel gelijkgestemd en wordt het iets.  Of misschien ook niet. Wie zal het zeggen.

Ik reed verder, een nieuw avontuur tegemoet, vol met nieuwe mensen. Een avontuur dat ons bracht naar de verste punten van de kempen ergens in de buurt van het land van Bobbejaan alwaar we drie dagen lang op een kleine ruimte werden samengegooid om elkaar te leren kennen, om een band op te bouwen. Daar ontmoette ik Johannes. Ik werd meteen aangetrokken door Johannes’ ogen. Ze straalden een dromerigheid uit die ik nog niet eerder had meegemaakt.  Iedere nacht wachtte hij me op aan het andere eind van de regenboog. Enkele dagen na het avontuur waren we terug in de dagelijkse sleur van het universiteitsleven beland. Ondanks onze drukke agenda’s, wisten we tijd voor elkaar te maken en algauw was een eerste vluchtige kus iets wat ons de volgende maanden zou binden. Ik weet, lieve Johannes, dat je meer verdient dan een paar regels. Je was zeker ook meer. Ik weet dat je dat weet. Ik hoop dat je dat weet. Maar ik weet niet wat er me op een bepaald moment bezielde… Was de verliefdheid over? Had aantrekking plaatsgemaakt voor realisme? Was ik nog altijd niet klaar om me te binden? Wat ik wel weet is dat ik op het verkeerde moment je hart heb gebroken, of je alleszins ongelooflijk pijn heb gedaan. Het spijt me. Ik moest het doen, ik kon niet anders. Ik reed verder alleen, de autostrade op.

Sinds Johannes is er eigenlijk nauwelijks iets spannends gebeurd. Was ik op het punt gekomen dat de autostrade zich door een woestijn begaf? Ok, om eerlijk te zijn was er wel het korte gezelschap van Tobias dat me deugd deed, maar Tobias was een jongen van clichés. Ik was een vriend. Niets meer, niets minder. En hij had een oogje op iemand anders. Nog zo’n cliché. Achja, Tobias, ik betwijfel al je keuzes die je sindsdien hebt gemaakt, maar het zijn de jouwe. De internationale Mark, of was het Marc, inspireerde me tot een meer globaal en universeel denken. Er was ook nog Remi. Hem heb ik leren kennen aan een tankstation. We bleven maar babbelen, ik bleef maar babbelen. Remi was intelligent, knap en alles wat je maar wil en een ding dat je niet wil. Remi was een denker. Ik heb heel lang met hem daar staan babbelen, auto aan de kant, in de hoop dat hij wou meerijden. Wijselijk weigerde hij het aanbod. Eén enkele kus zal steeds de onze zijn, Remi. En er was BBB-Teis die me Flügelgewijs liet denken dat ik de hele wereld kon krijgen. Voor één avond, tot de volgende dag, of toch tot het moment dat ik op weg was naar kot. Ook jij verdient een melding, beste Teis. Onderwijs me in je zalige muziekstijl en laten we nog eens één pintje drinken. Vrienden?

En nu schrijven we januari 2012. Ik rij alleen. Ik voel dat ik klaar ben om met twee te rijden. Maar het hoeft niet per se. Het gezelschap achteraan is ondertussen uitgebreid. Het telt niet meer dezelfde personen met wie ik alles deel. Zij hebben zich moeten verzoenen met het feit dat er ongeveer 33 anderen ook plaatsgenomen hebben. Ik rij dus als het ware rond met een klein busje. Elk van die personen, en het algemene, neemt zijn tijd in beslag. En daarnaast is er ook nog de stage die ik volg tot geanimeerd gids tijdens educatieve groepsreizen die wel wat aandacht en inspanning vergt. Al hoop ik dit te doen onder het motto “minimale input, maximale output”. Wat geeft de toekomst? Ik weet het niet. Ik wacht vol spanning af wanneer die ene lifter aan de kant staat die zijn gordel vastmaakt en het aandurft met mij mee te rijden. En ondertussen, … ondertussen kijk ik rond.

Mijn excuses voor de late vermelding van Gerrit, Seppe en Tim die er ook wel waren. Slaapbuddy’s zijn echt leuk.

Patsy, darling?

Met Patsy door de examens

Geweest en goedgekeurd: het examenfeestje.

De studentenvertegenwoordiger*, niet alleen vertegenwoordiger, ook student.

Tijdens het academiejaar, wanneer u in de les zit te luisteren naar ex-cathedra-geratel van professoren en assistenten, met hier en daar de activerende uitzondering, of nog in bed ligt na te kateren van een geslaagd Fak-feestje, zit de studentenvertegenwoordiger vaak al op een of andere belangrijke vergadering met proffen, decanen, andere studenten en stafmedewerkers waar ze mee inspraak (denken te, voor sommigen) hebben over zaken die gaan van eredoctoraten over brede bachelors tot de portie gratis frietjes in de Alma. De vorige dag was het waarschijnlijk laat geweest omdat ze ofwel nog actief zijn binnen een kring ofwel omdat ze bevriende kringen ook eens een bezoekje willen brengen onder het motto als ik naar daar kom, komt daar naar ik. (Of omdat we natuurlijk één grote familie zijn die elkaar niet kunnen missen!). De zelfde dag en de volgende dag bieden meer van hetzelfde. Steeds weer, dag in, dag uit.

En dan zijn het examens. De studentenvertegenwoordiger merkt dat hij wel een paar lessen bezocht heeft, maar toch niet van alle lessen notities heeft. Lag het aan de professor die iedere les opnieuw de aula in slaap wiegde door middel van een monotoon stemgeluid? Lag het aan de leerstof die eigenlijk niet echt uitnodigde tot veel denkwerk? Of lag het aan het feit dat ze elders moesten zijn? Op dat moment richt de studentenvertegenwoordiger zich tot de student met de vraag om notities. Soms krijgt hij ze, mits geldige reden, soms niet en zoekt hij verder. Maar hoe dan ook, de examens en de deadlines naderen.

Een heel semester lang van cocktailfeestjes, TD’s, Fakavonden, cantussen, AV-afterparty’s* en Plan Sjarels* heeft er voor gezorgd dat er afkickverschijnselen ontstaan. Een dikke anderhalve maand zonder dit alles? Dat kan toch niet. Dat dachten ze bij LOKO ook. Zo ontstond, correct me if I’m wrong, het concept examenfeestjes. Een avond die volledig niet in het teken van de examens staat. Een avond lang denken we terug aan hoe mooi dat eerste semester was en kijken we al vol verlangen uit naar wat het tweede semester zal brengen. Vorige vrijdag, twee dagen terug dus, zakten we af naar Fak Letteren, waar anders, voor het feestje van januari (uitgezonderd nieuwjaar, want dat rekenen we op 31 december, goed?). Nu heeft u waarschijnlijk een beeld voor de ogen gehaald dat als volgt te beschrijven valt: veel bier, weinig kleren, veel volk. Wel, er was veel bier, maar er waren evenveel mensen die non-alcoholisch zich amuseerden. We zitten nog altijd in de examens. Er was veel volk. De kleren werden, jammergenoeg, aangehouden. Het werd een geslaagde editie.

En toen werd het zaterdag. Geen examenfeestjes meer in het vooruitzicht. Enkel nog maar examens en blok. De cursussen zijn eindelijk volledig en de druk van een deadline begint te ontstaan. Er kan gestudeerd worden want ook wij houden van drie maanden zomervakantie.

Blok ze, maatjes.

*studentenvertegenwoordiger: enige gelijkenis met bestaande personen en verhalen is echt louter toevallig, we zijn niet allemaal zo.
*AV-afterparty: na elke tweewekelijkse LOKO-AV vindt er een AV-afterparty plaats in een Leuvense Fakbar. Leuke feestjes.
*Plan Sjarel: het wekelijkse partyconcept van de Leuvense kringen voor de Leuvense kringen. Of is het nog altijd een publiek geheim?

Vuurwerk in tijden van crisis.

Het is weer zover. Een oud jaar werd afgesloten en een nieuw jaar werd verwelkomd. Traditioneel doen we dit al eeuwenlang door een hoop vuurwerk af te schieten in allerlei vormen, kleuren en afmetingen. Ieder jaar opnieuw gaan gemeentelijke, stedelijke en nationale budgetten naar die vijf minuten lichtspektakel. Om over het studiebudget van persoon X, de ziekteverzekering van persoon Y en het valse gebit van persoon Z nog maar te zwijgen. Al enkele jaren horen we echter dat we in tijden van crisis verkeren. Die crisissfeer evolueerde dit jaar in een waterval van besparingen in zo goed als alle landen op deze wereldbol. En toch, de overgang van oud naar nieuw werd gevierd zoals we dat anders doen. Of was het toch iets minder lang, iets minder mooi en iets minder luid dan vorig jaar?

Het begon allemaal bij Samoa, daar waar het vorig jaar eindigde. Zij hadden hun tijdszone verplaatst, om maar aan te tonen hoe conventioneel iets als tijd eigenlijk is. Vervolgens werd er op regelmatige tijdstippen in andere landen vuurwerk afgeschoten om het nieuwe jaar in te luiden. Samen met dit vuurwerk klonken ook de toespraken van de regeringsleiders. Sommigen zeiden dat het ergste van de crisis al achter de rug was, voor anderen moest dat “ergste” nog komen en zou 2012 een zwaar jaar worden. Wel, hadden ze dan beter dit jaar geen statement gemaakt en unaniem niets af te schieten? Geen gemeentelijke, stedelijke en nationale budgetten de lucht in. Dat zou pas een daad van politieke moed en verantwoordelijkheid geweest zijn.

Proficiat aan zij die dat wel gedurfd hebben en een gelukkig nieuwjaar.

En aan de rest: ook een gelukkig nieuwjaar.