Het is weer zover. Een oud jaar werd afgesloten en een nieuw jaar werd verwelkomd. Traditioneel doen we dit al eeuwenlang door een hoop vuurwerk af te schieten in allerlei vormen, kleuren en afmetingen. Ieder jaar opnieuw gaan gemeentelijke, stedelijke en nationale budgetten naar die vijf minuten lichtspektakel. Om over het studiebudget van persoon X, de ziekteverzekering van persoon Y en het valse gebit van persoon Z nog maar te zwijgen. Al enkele jaren horen we echter dat we in tijden van crisis verkeren. Die crisissfeer evolueerde dit jaar in een waterval van besparingen in zo goed als alle landen op deze wereldbol. En toch, de overgang van oud naar nieuw werd gevierd zoals we dat anders doen. Of was het toch iets minder lang, iets minder mooi en iets minder luid dan vorig jaar?
Het begon allemaal bij Samoa, daar waar het vorig jaar eindigde. Zij hadden hun tijdszone verplaatst, om maar aan te tonen hoe conventioneel iets als tijd eigenlijk is. Vervolgens werd er op regelmatige tijdstippen in andere landen vuurwerk afgeschoten om het nieuwe jaar in te luiden. Samen met dit vuurwerk klonken ook de toespraken van de regeringsleiders. Sommigen zeiden dat het ergste van de crisis al achter de rug was, voor anderen moest dat “ergste” nog komen en zou 2012 een zwaar jaar worden. Wel, hadden ze dan beter dit jaar geen statement gemaakt en unaniem niets af te schieten? Geen gemeentelijke, stedelijke en nationale budgetten de lucht in. Dat zou pas een daad van politieke moed en verantwoordelijkheid geweest zijn.
Proficiat aan zij die dat wel gedurfd hebben en een gelukkig nieuwjaar.
En aan de rest: ook een gelukkig nieuwjaar.
